53 . مباهله 278 - مباهله ( يكديگر را نفرين كردن ) قرآن : « از آن پس كه به آگاهى رسيده‌اى ، هر كس كه دربارهء او ( عيسى عليه السلام ) با تو مجادله كرد بگو : بياييد تا فراخوانيم پسرانمان و پسرانتان را ، زنانمان و زنانتان را ، خودمان و خودتان را . آن گاه دعا و زارى كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان بفرستيم » . حديث : 927 امام صادق عليه السلام - به ابوالعباس دربارهءمباهله - فرمود : پنجه‌ات را در پنجهء او مىگذارى ، آن گاه مىگويى : « خدايا ! اگر فلانى حقّى را انكار يا به باطلى اقرار كرده او را به بلايى آسمانى ، يا عذابى از جانب خودت گرفتار كن » و هفتاد بار او را نفرين مىكنى . 928 امام صادق عليه السلام : نصاراى نجران به همراه‌رئيس و نايب و . . . نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدند و عرض كردند : ما را به چه دعوت مىكنى ؟ فرمود : به اين كه شهادت دهيد خدايى جز اللَّه نيست و من فرستادهء خدايم و عيسى بنده‌اى مخلوق است كه مىخورد و مىآشامد و صحبت مىكند . . . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : پس با من مباهله كنيد . اگر من راستگو باشم لعن و نفرين ، شما را مىگيرد و اگر دروغگو باشم لعن ونفرين ، مرا مىگيرد . گفتند : منصفانه است . آن گاه وعدهء مباهله گذاشتند . وقتى به خانه‌هاى خود برگشتند بزرگانشان گفتند : اگر با قوم خود به مباهله آمد با او مباهله مىكنيم ؛ زيرا در اين صورت او پيامبر نيست اما اگر فقط با خانواده‌اش براى مباهله آمد با او مباهله نمىكنيم ؛ چون اگر خانواده‌اش را به خطر انداخت حتماً راست مىگويد . صبح كه شد نزد پيامبر خدا آمدند ، ديدند آن حضرت ، اميرالمؤمنين و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را همراه خود آورده است . آنان متوجّه شدند و به رسول خدا گفتند : با تو توافق مىكنيم ، ما را از مباهله معاف بدار . پس ، رسول خدا بر گرفتن جزيه از آن‌ها مصالحه كرد و آنان پراكنده شدند و رفتند .